home sweet home

Vanmorgen zijn we met z'n tienen weer gezond en heelhuids aangekomen in Amsterdam. Een heel ontvangstcomite stond mij op Schiphol op te wachten. Pap, mam, Manon, MW, Fiene en Tijn bedankt, dat had ik echt nodig. Ik heb genoten van een heerlijk ontbijtje wat Maaike en Jorn voor me hebben gemaakt. Als moet ik toch weer even wennen aan het eten, want ik kreeg gelijk buikpijn ervan. Ik heb genoten van mijn douche en van mijn eigen spulletjes.

Maar nu de dag weer ten einde loopt en ik na denk over de mooie tijd die wij in Oeganda hebben gehad, krijg ik tranen in mijn ogen van heimwee. Ik mis Oeganda nu al.

workshops

Terwijl het met bakken uit de hemel komt, zit ik lekker met mijn ontbijtje na te denken over de afgelopen tijd. Vandaag een rustige dag en aangezien de onweer mij al heel vroeg wekte, geeft het mij weer even tijd om wat te schrijven.

Afgelopen week stond in het teken van onze workshops. Ondanks onze voorbereidingen in Nederland, hebben wij het hier nog flink moeten aanpassen op de doelgroep en de situatie. Over het algemeen deden we 's ochtends serieuze dingen en 's middags maakten wij plezier. Gisteren hadden we een dag die we zelf konden invullen op de school. Ik heb meegelopen met de nurse. In een apart kamertje zorgt zij 24x7 voor de zieke kindjes. Ik heb een Amerikaanse arts geholpen die de jaarlijkse medische check deed bij de kinderen. Ik heb hem geholpen om de kindjes af te leiden en het rapport te schrijven. Ik vond het erg fijn dat ik hem van dienst kon zijn.

Vandaag gaan we naar de markt. Vanmiddag is er speciaal voor ons een muzikaal optreden op de school. Hier hebben ze gisteren de hele dag voor geoefend. We zijn benieuwd! Hopelijk klaart het weer nog een beetje op.

Dit zal mijn laatste stukje zijn vanuit Oeganda. Morgen pakken we onze spullen in en vertrekken we (na eerst een dagje strand ;-) weer naar Nederland. Fijn idee om weer onder mijn eigen (warme) douche te kunnen staan en in mijn eigen bedje te kunnen liggen. Toch zal ik Oeganda en de lieve mensen hier vreselijk missen. Bedankt dat jullie zo fijn met mij hebben meegeleefd, bedankt voor de lieve reacties en bedankt voor het donatiegeld. Wat bij nader inzien besteed gaat worden aan een nieuw busje voor de school!

week 2

Na een zware en vermoeiende eerste week hebben we een heerlijk weekend beleefd in Mukono. Lekker even net buiten de stad. We hebben ons de hele dag vermaakt met een picknick, dans- en muziekworkshop. Wat eindigde in een super mooi optreden van een traditionele Oegandeese dans- en muziekgroep.

Na een heerlijk ontspannen weekend zijn we maandag van start gegaan op KSPH. Eigenlijk een prachtig complex voor de gehandicapte kinderen in de omgeving. Het is een heel veilige omgeving voor de kinderen. Het valt ons op dat er veel geestelijk gehandicapte kinderen op de school verblijven. Inmiddels bouwen we een goede band op met de groep Oegandezen waar wij mee optrekken. Wat er voor zorgt dat ze iets opener zijn en lekker mee doen met de workshops die wij geven. Ondanks de goede voorbereiding, hebben we de inhoud wel wat moeten aanpassen omdat het niveau lager is dan wij hadden verwacht. Daar zijn we dus 's avonds druk mee in het guesthouse.

We zijn alweer aan het aftellen (in negatieve zin), want we hebben nog maar drie hele dagen. We puzzelen met alles wat we nog willen doen. En dat is zoveel, dat we helaas keuzes moeten maken. Als we willen, kunnen we nog maanden blijven.

Ugandan schools

Vandaag twee schooltjes bezocht. Ook weer zo'n ervaring. Niks geen ergonomische tafeltjes en stoeltje, geen mooi schoolbord of educatief materiaal. Nee een donker hokje, met slechts een enkel klein raampje waar nauwelijks licht doorheen komt omdat het volgende school gebouwtje alweer er tegenaan is gebouwd. Posters met educatieve materialen zijn met de hand gemaakt. Op de muren staan overal spreuken over family planning, aids enz.

We hebben de kinderen verteld over Nederland. Ze waren vooral gefascineerd over het eten in Nederland. Ze haalden zich de gekste dingen in hun hoofd. Of we kikkers eten in Nederland en of we als we blauwe beschuit met muisjes eten een jongetje krijgen. We hebben samen liedjes gezongen. Mooi moment toen de kinderen ons ‘vader jacob' overnamen in hun eigen woorden.

Ik merk dat de vermoeidheid begint toe te slaan. Niet alleen bij mij, maar we hebben er allemaal last van. Blijkbaar hebben we een breekpunt bereikt na 6 nachten in een gehorig guesthouse met harde bedden. Maar het geeft niet, we gaan door en halen heel veel energie uit de dingen die we zien en die ons overkomen. Gelukkig is het nu weekend en gaan we even met z'n allen ontspannen.

Rollercoaster

Daar ben ik weer en ik leef nog. Anders is het met mijn laptop, want die is op dag 3 al gecrashed. Dat oude beestje wilde niet meer in deze warmte. Het is nu dus wat minder makkelijk om te posten. Bovendien zitten we bijna elke avond zonder stroom. Zitten we weer met onze zaklamp te eten. Betekent ook nog eens dat er geen water is op zo'n moment...

Het is hier werkelijk een rollercoaster van emoties. We hebben het echt super gezellig met die groep en maken hele leuke dingen mee. Tegenstrijdig is het leven hier. De situatie hier in Oeganda is namelijk heftiger dan ik ooit had kunnen bedenken. De situatie in de sloppenwijk waar wij op het moment aan de slag zijn is schrijnend. Je kunt het je niet voorstellen, ik had het mij van te voren ook nooit kunnen bedenken.

Aan de andere kant doen we hier hele goede dingen en zijn we ook al echt dingen aan het bereiken. Ik heb al een aantal kippenvel momentjes gehad. Momenten waarop blijkt dat de mindset van mensen hier echt aan het veranderen is.

Ik houd het even kort. Sorry voor de spelfouten, maar de vermoeidheid slaat toe. De nachten zijn kort en voor het slapengaan is er teveel stof om te verwerken.

Mooie foto's van onze trip op onze algemene weblog:www.oegandaksph2011.reismee.nl

eerste echte dag!

Eerste dag echt aan het werk. Om 8.00 uur vertrokken naar de wijk Kawempe, waar wij verwacht werden bij KYC (Kawempe Youth Centre). De tocht er naar toe heeft mij een trauma opgeleverd. Onze chauffeuse had nog niet zoveel rijervaring en reed ons binnen tien minuten tien minuten tegen een muur aan. Nog geen kwartier later reed zij een boda boda (motor taxi) aan. Waarop de verkeerspolitie een teken gaf dat WIJ moesten doorrijden. De chauffeuse heeft het busje aan de kant gezet en er is een andere (ervaren) chauffeur gekomen die ons vanaf nu gaat begeleiden.

Eenmaal aangekomen in Kawempe kwam de eerste echte cultuurshock. Kawempe is een echte sloppenwijk. Niet gevaarlijk, wel schrijnend. Kinderen komen van alle kanten op je afgered en noemen je Muzungu (blanke). Kindertjes die echt verwaarloosd worden. Bij ons zou jeugdzorg al om de hoek kijken, maar hier is dat heel normaal. Mensen wonen in hele kleine (soms stenen) huisjes en hebben geen stromend water.

Ik ontmoette een meisje, nog geen 2 jaar. Een schatje om te zien. Ze kroop gelijk om mijn schoot, maar keek toch een beetje verlegen. Ze vond het maar wat spannend; een blanke en ook nog in een rolstoel. Pas later hoorde ik het verhaal van haar. Ouders verloren, oom en tante zorgen voor haar maar kijken niet naar haar om. Geen klein beetje liefde krijgt zo'n kind.

Maar goed, daarvoor waren wij niet bij KYC. (lees verderop op mijn blog wat KYC doet). Wij waren daar om een disability diagloque te voeren. Hierbij waren wij, een aantal jongeren van KYC en een aantal jongeren van KSPH aanwezig. Bijzonder om te horen hoe zij tegen dingen aankijken en waar in Oeganda de problemen liggen. Is een interessante dialoog geworden.

welcome to Uganda!

Om zes uur opgestaan, om half zeven paps en mams voor de deur, om kwart voor zeven vertrokken, om kwart over zeven op schiphol en toen... wachten. Negen groepsgenoten present, eentje liep ons nog eventjes in spanning. Wat een verrassing dat Tant Jet en Oom Dick in eens voor mijn neus stonden. Geweldig! Tja en toen het vliegtuig in, wat een verrassende wending kreeg aangezien wij een tussenstop in Kigiri, Rwanda hebben gemaakt (achteraf had ik gewoon niet goed op het ticket gekeken). Toch leuk, ben ik ook eens in Rwanda geweest... al was het pikdonker. Nog geen uurtje laten landen wij alweer in Entebbe, Oeganda.

Het was even spannend. De koffers / tassen waren allemaal aanwezig, nu de rolstoelen nog. Ik loop liever twee weken in dezelfde kleding dan dat ik mijn rolstoel niet heb. Dus ik was redelijk gespannen, maar mijn lieve reisgenoten hebben mij gerustgesteld. Uiteindelijk kwam mijn rolstoel (wel in stukken) op de bagageband. Een klein dopje kwijt, maar als dat alles is...

Door de douane werden we opgevangen door Jane, onze Nederlande reisleidster. En mijn rolstoel werd gelijk overgenomen door een Oegandees die - wat ik even vergeten was - natuurlijk keurig links ging lopen. En vooral ook geen haast had. Het was pik en pik donker in Oeganda.

Twee busjes werden volgeladen met mensen en hoe bizar - de koffers op het dak. Als de door dat de we de koffers onderweg zouden verliezen, vertrokken wij richting Kampala. Op zich geasfalteerde wegen, al zit er af en toe een gaatje en een hobbeltje in de weg. Eenmaal in het guesthouse aangekomen bleek de stroom uit gevallen. Dus met zaklampen ons bed gezocht.

Anyway, inmiddels is het hier zondagmiddag. Ik heb kort, maar prima geslapen. Met mijn slaapkop werd ik gelijk door de meisjes van het guesthouse geknuffeld toen ik mijn hoofd om het hoekje van de kamer stak. Dat schijnt hier elke dag te gebeuren! Wel gevraagd of ze voorzichtig willen zijn, wil natuurlijk niet omver geknuffeld worden.

Vanmiddag gaan we Kampala bezoeken. Ik ben benieuwd naar de stad en hoe de mensen op ons reageren. Op het vliegveld hebben al wat mensen hun nek verrekt in ieder geval.

Op dit moment is er verbinden, hopelijk kan ik jullie vaker op de hoogte houden!

Tot snel...

Aftellen...

Ik ben aan het aftellen. Volgende week om deze tijd zit ik in het vliegtuig, zijn we over de helft en ben ik aan het aftellen tot de daling wordt ingezet.

Met het aftellen komt heel veel zin, maar ook de zenuwen. Wat een avontuur! Vanmiddag las ik een tekstje dat Monique aan mij schreef. Toen wist ik het weer. Daarom ga ik dit avontuur aan!

Vrijwilliger zijn...
Is vrijwillig, maar niet vrijblijvend
Is verbonden, maar niet gebonden
Is onbetaalbaar, maar niet te koop
Is positief denken, is positief doen
Met als enige doel voor jezelf en de ander een goed gevoel.

Mijn mede reizigers: